Hobbykippen, bergmarmotten en een olifant

Mam?’ vraagt ze. ‘Kunnen ze die eieren dan wel gebruiken? Het zijn toch hobbykippen?’ 🐓🥚🍳

Na een wandeling van 2 1/2 uur zitten dochter en ik aan een picknickbank voor Refuge la Glière. Het is vijf uur in de middag. 2010 meter hoog. Twee donkere en twee lichte hennen scharrelen door het gras.
Verwonderd draai ik haar kant op. ‘Dit zijn wel hobbykippen. Bedoel je met die PFAS enzo?
‘Uhuh, dat ja,’ zegt ze.
‘Dat met die PFAS, dat komt van fabrieken, die ook in Nederland staan. Gelukkig staat er hogerop op deze berg geen fabriek. Dus ik denk dat ze de eieren van deze kippen wel gebruiken.’
Langs de rand van het veld knagen drie bergmarmotten tevreden verder van het gras.

De volgende ochtend nemen we de makkelijke route over de piste terug. Ik leg aan dochter uit dat het woord piste in dit geval gewoon ‘een breed pad’ betekent.
‘Kijk, mam!’ roept ze. ‘Ik zie een olifant. Daar is de slurf en daarnaast zijn de twee oren!’
In de enorme bergwand tegenover ons zie ik inderdaad de contouren van een olifant. 🐘 Misschien een mammoet, denk ik. Een dier dat de verandering van het klimaat niet heeft overleefd.
Samen bestuderen we de bergwand. Twee watervallen die de slurf aftekenen. Daarnaast twee enorme vlakken met struiken en lage bomen die de oren voorstellen.
Ik leg haar uit dat het water van de gletsjers komt die erboven liggen. ‘Die gletsjers worden dus in rap tempo kleiner.’
‘Hoe groot waren ze dan hiervoor?’ vraagt dochter.
Ik weet het niet precies. ‘Misschien wel vier keer zo groot. Misschien besloegen ze het hele grijze gesteente van de bergwand 🏔️⛰️waar we tegenaan kijken.’
‘Kun je dat water dan wel drinken?’
‘Ja hoor, ik denk dat je dat wel kunt drinken. Het is misschien niet helemaal schoon – er zitten stukjes natuur in – maar hier hoog in de bergen zit er bijna geen uitstoot van fabrieken op. Uitstoot uit schoorstenen in de lucht of op het water.’
Ik twijfel of het juist is wat ik haar vertel. De dikke prop in mijn keel slik ik hard weg.
Langs de kant van de piste beweegt het gras. Een dikke bergmarmot 🐹 knaagt aan het groen, kijkt op, ziet ons en verdwijnt tussen de stenen.

Later op de terugweg in de auto, ergens in het niemandsland van de Noord-Franse snelweg 🛣️ overvalt me een gevoel van thuiskomen. De twee hoofden van man en zoon voor in de auto deinen mee op de maat van de muziek. 🎶 De contouren steken scherp af tegen de avondlicht. Dochter leunt met haar hoofd op mijn schouder, zakt reeds verder weg en valt langzaam in slaap.

***

PS2:
Vaak is het moeilijk om het juiste antwoord te geven als iemand je vraagt waarom je je werk doet… Iets met een beter milieu, een maatschappelijke bijdrage leveren, de onderste steen boven halen.
Dit is het juiste antwoord.
☝️☝️☝️

PS2:
Voor pubers is deze post een longread. 🤓