Zonder tranen

De schilders hebben de radio aanstaan. De lucht van de verf vermengt zich met de geur van oude pyjama’s en medicijnen. Wij moeten nog wat laatste spullen ophalen. Aan het begin van de gang staat een tafel met een foto en een kaarsje. Het kaarsje is van plastic. ‘Wat een leuke foto is dat’, denk ik. ‘Die wil ik ook wel hebben’.
Drie dagen geleden is de crematie geweest. In kleine kring want dat wilde hij. Ik heb het verhaal gelezen van de eekhoorn en de mier. Bekenden sturen een bericht of een kaartje. Als ik iemand aan de telefoon heb, dan is het moeilijk om te vertellen hoe het gaat. Het obligatie ‘het is beter zo’, gebruik ik meerdere malen. Aan een enkeling kan ik vertellen dat het echt beter is zo. En ik heb nog niet gehuild.
Ik houd van hem. Maar het tekort aan acties om zijn liefde aan ons te tonen heeft zich opgestapeld. Het verdriet is opgeslagen in zo’n diepe put dat ik er niet bij kan. Mijn tranen zijn al gehuild in al die jaren hiervoor.

  <<<

Elke ochtend krijgen we bericht. Nu heeft mijn moeder zelf gebeld om half acht. ‘Uw man heeft een rustige nacht gehad.’ En een volgende dag van afwachten begint. We zullen straks weer het ritje van 10 minuten maken. Een dag naast het bed zitten. Mijn zus is gisteren even naar huis gegaan. Zitten en wachten kost ook veel energie.
De telefoon gaat. ‘Mevrouw, ik ben nog even gaan kijken na de verzorging van zijn overbuurvrouw. Ik zag dat er iets anders was. Uw man is overleden. Gecondoleerd’.
Als we hem nog willen zien, dan moeten we ons voor tien uur melden. Mijn zus wil niet mee. Zij hoeft de dood niet te zien. Hij ligt een beetje opgerold in een hoog bed in een gekoelde kamer. Het is al dagen zo warm, dat hij snel vervoerd moet worden naar het crematorium. ‘Ontbinding zet blijkbaar snel in’, denk ik. Die kan ook al aan je beginnen te vreten als je nog leeft.

  <<<

We luisteren naar het regelmatige gesnurk. Om de paar minuten zit er een korte onderbreking in. Ik zou de gordijnen, de vitrages en de ramen wel open willen rukken. Maar dat hoort blijkbaar niet. Bij deze weg hoort een broeierige, muffe geur.
De buurvrouw, aan de overkant van de gang, heeft de tv keihard aanstaan. Het klinkt als electronic dance. Ik stel me zo voor dat ze in haar rolstoel mee danst. Links. Rechts. Handen drie keer in de lucht. Ik loop naar haar toe om een praatje te maken.
Ze vraagt hoe het met die meneer gaat. Ik schreeuw tegen haar dat het niet meer goed gaat komen en dat we niet weten hoe lang het nog duurt.
‘Nou’, zegt ze, ‘Ik mag er natuurlijk niks van zeggen, maar ik vond hem niet zo aardig. Hij deed onaardig tegen mij’.
‘En wie bent u eigenlijk?’, vraagt ze.
‘Oh, ik? schreeuw ik weer. ‘Ik ben één van zijn dochters.’

   <<<

Ik ben voor mijn werk in de trein op weg naar een congres. Mijn moeder belt. ‘Mam, ik begrijp je niet zo goed, maar moet ik komen?’ Weer eenzelfde, wat warrige toelichting. ‘Mam, ik kom gewoon!’. Ik stap uit op station Barneveld Zuid.
Een paar treinen en vier uur later, sta ik met mijn zus en moeder naast het bed van mijn vader. Hij slaapt. Of iets wat er op lijkt.
We krijgen nog wat uitleg ‘Hij heeft zeer waarschijnlijk een sepsis gehad. Mogelijk toch als gevolg van een doorligplek.’ Ter plekke heeft de verpleeghuisarts nog medicatie toegediend om de gevolgen zoveel mogelijk te beperken. Zijn nieren kunnen het werk niet meer aan. We horen dat het niet meer beter gaat worden.

   <<<

‘Gaan we nou weer naar opa?’ ‘Ja, we gaan weer naar opa’. Het is een mooie
Pinksterdag en we gaan twee uur in de auto heen en straks twee uur in de auto terug.
Mijn vader zit in een gezamenlijke woonkamer. De geur van slappe koffie vermengt zich met die van schoonmaakmiddel. Het ruikt in een verzorgingshuis altijd zo vreemd. Ik word licht misselijk van de geur.
Mijn vader maakt een paar grapjes. Ik kan ze niet verstaan. Maar hij lacht. Hij hangt in een nieuwe rolstoel. Ik vertel wat over de kinderen. We eten een koekje. De kruimels blijven hangen op zijn trui en verdwijnen in de plooien van zijn verwassen joggingbroek. Hij maakt dezelfde grapjes nog een keer. Weer een scheve glimlach.
Met Pasen lag hij nog in bed. Toen praatte hij hard. Verward ook. ‘Of ik wel wist dat hij 80 werd volgende week’. Hij is 76. Volgens mij herkende hij de kinderen niet goed. ‘Kan die jongen ook wat vertellen?’ Hij vloekte een paar keer en zei ‘Van mij hoeft het zo ook niet meer’.

  <<<

Hij is hier nu een paar maanden. Binnenkort mag hij verhuizen naar een andere afdeling. Daar is de kamer groter. We rollen door de gang naar het restaurant. Eén van de kinderen wil op schoot en één wil duwen. Dat gaat een beetje onstuimig. Mijn vader klaagt. Hij kan het niet verdragen dat de kinderen wild doen. ‘Laat hun vrolijkheid bij je binnenkomen’, denk ik.
De kinderen spelen buiten, mijn moeder is iets halen. We eten een stuk rijstevlaai met slagroom en nootjes. Mijn thee zit in zo’n klein wit kopje. Als je drie slokken drinkt, dan is het op. ‘Ja’, roept hij, ‘Hoe moet dat nou met dat wetsvoorstel van D66 over de levensbeëindiging van ouderen? Ze kunnen hier wel eerst langskomen’. Ik kijk gegeneerd naar de mensen aan de overkant van de tafel.

   <<<

‘Uw man kan geplaatst worden’. Mijn moeder is gebeld. Ze hebben binnen een paar dagen een plek voor hem.
Er is weer eens iemand in huis langs geweest. Zorgverlener nummer zoveel. Een arts deze keer. Mijn moeder heeft weer haar aantekeningenboekje erbij gehaald. Ze noteert daarin precies met welke instantie ze belt en waarover. En ze noteert precies wat mijn vader doet. Hij deed niet mee aan het gesprek. Hij houdt zijn mond of hij moppert.
Ook deze keer heeft ze het gesprek met de hulpverlener van te voren met ons
besproken. Ze moet goed weten van welke instantie hij komt en waarom. ‘Ik heb het idee dat deze man echt begreep hoe moeilijk de situatie was’, zegt mijn moeder. We prenten haar in dat ze er voorlopig nog maar niks van moet verwachten.

‘Uw man kan geplaatst worden’. Wat een opluchting.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s