Ondersteboven

Ik sta op het klustrapje. Minuscule verfspetters op mijn bril. Met de verfroller beweeg ik op en neer over het plafond. Trapje verplaatsen. De groene verf stroomt in de verfbak. Trapje weer op. Ik rol verder. Ondersteboven.
Ik ruik zweet en de deo van man. Mijn deo was op. Zo vraag ik me af hoe ik zou klussen als ik een man was. Zo vraag ik me af hoe een man zich voelt als hij voor zijn gezin iets voor elkaar krijgt.
Ik rol langs de randen van vragen of ik me anders had gedragen. Andere keuzes had gemaakt. En langs die randen, zonder omheining, het niet weten waarom ik me nu afvraag hoe het zou zijn als ik een man was geweest.
Het overkomt me. Als een laken dat je over je heen trekt aan het begin van een warme zomeravond. Halverwege de nacht moet je alsnog op zoek naar een deken omdat het te fris is.

‘Mam, wanneer ben je klaar? Dan kunnen we nog een spelletje doen.’
‘Dat duurt nog een tijd. Nog langs zes ramen. Vraag maar even aan pappa. En morgen alles nog een keer.’ Het moet wel netjes.
‘Echt! Morgen nog een keer? Helemaal?!’
‘Ja. Helemaal!’
Als man sta ik een trede lager op het trapje. Ik ben dan vijftien of twintig centimeter langer. Ik doe niet de was maar de afwas. Maak de boodschappenlijst niet maar breng de vuilniszakken weg.
Als kracht meer spieren zou zijn, zou me dat beter passen? Zou ik me open durven opstellen? Ik heb al moeite mijn sensitiviteit te tonen.
Via nog meer vooroordelen dwalen mijn gedachten af.

In de krant een interview met Joris Luyendijk. In het boek ‘De zeven vinkjes. Hoe mannen als ik de baas spelen’ brengt hij een kerngedachte dat mannen zoals hij beschikken over ‘zeven vinkjes’ (*), waardoor ze probleemloos, en zonder oog voor minder geprivilegieerden, door het leven gaan en de hoogste positie bemachtigen. En, dat wat kwaliteit is, bepaald wordt door de vraag of je aan die zeven vinkjes voldoet. Ik lees het aandachtig.
Later die week. Meer berichten in sociale media en achtergrondnieuws over het boek. Joris Luyendijk is blijkbaar te gast bij Buitenhof. De verschillende reacties zijn niet mals.
‘Zij dwalen allemaal af in vooroordelen’, vermoed ik zo.

We spreken op het werk over het organiseren van een activiteit voor Internationale Vrouwendag. Het landelijke thema is #heforshe. 
‘Hashtag wat?’, denk ik.
Ik klik op de link in de mail en beland op de pagina Thema 2022 V-M Solidariteit – Internationale Vrouwendag (internationale-vrouwendag.nl)
Daar staat dat op Internationale Vrouwendag aandacht is voor de emancipatie van vrouwen en mannen. Het betekent solidariteit van mannen voor de emancipatie van vrouwen. Een ‘he’ voor een ‘she’. 
Ik lees verder. ‘Er zijn talloze voorbeelden te noemen waarbij vrouw en man ongelijkwaardig behandeld worden. Neem bijvoorbeeld geboorteverlof en ouderschapsverlof. In veel branches is het voor de man onmogelijk om parttime te gaan werken en met alleenstaande vaders wordt amper rekening gehouden. Dus ook mannen hebben baat bij het emancipatieproces.’
Het staat er echt. Ik wind me er vreselijk over op. Moet het weer over mannen gaan.
Een werkelijkheid ondersteboven. 
8 maart. Ik ga mannen direct steunen in hun emancipatie voor meer geboorteverlof.
#sheforhe

Overigens: Gefeliciteerd!! 8 maart. Het is vandaag Internationale Vrouwendag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s