Jackpot bij de fruitautomaat

Mijn vader had een beperking. Dwarslaesie. Van het ene op het andere moment kon hij niet meer lopen. Hij was verlamd tot zijn middel. De artsen wisten niet goed waardoor het werd veroorzaakt. Waarschijnlijk een bloedpropje. Ik was acht jaar. Hij kreeg te horen dat hij niet meer zou lopen.

Al zes jaar lang krijg ik te horen dat ik mijn tempo moet aanpassen. 
‘Karin, drie keer links is ook rechts’ of ‘Je bent een Rupsje-nooit-genoeg. Neem de anderen mee, anders raak je ze kwijt.’
Ik kijk dus de hele dag om me heen om de juiste hoek om te slaan en niemand kwijt te raken. Dodelijk vermoeiend. Alsof je niet meer kunt lopen, maar het toch moet.
Tegen collega’s zeg ik: ‘Ik ben nu vierenveertig. Ik werk twintig jaar. Als ik bedenk dat ik zo twintig jaar verder moet, dan voel ik me verdrietig.’

Ik solliciteer voor een baan. Het gesprek gaat goed en ik ben echt tevreden. Ik krijg de baan niet. Kan gebeuren. De feedback komt aan als een linkse gehoekte. 
‘Je kunt goed analyseren. Maar je problematiseert.’
Nooit eerder heeft iemand dat tegen me gezegd. Ik ben boos. Voel me onrechtvaardig behandeld. Lees de gebruiksaanwijzing voor hoogbegaafden en je begrijpt waarom.

Ik praat erover met collega’s. Ik ben echt niet te beroerd om de vinger op een zere plek leggen. Beetje wroeten in de pijn. Na een paar gesprekken ben ik geen stap verder. Ik ben nog steeds boos.
Dan praat ik met de md-adviseur.
Ze zegt: Als jij, met jouw werk- en denksnelheid, een probleem analyseert, dan doe je dat goed. Maar je haalt er zoveel bij, dat anderen het misschien niet kunnen overzien. Dat is lastig. Het beperkt je.’
Ik hoor duizend kwartjes vallen. Alsof ik de jackpot van een fruitautomaat in Las Vegas heb gewonnen. Felle, knipperende lampen in alle kleuren. En een omroeper die in onvervalst Amerikaans roept: ‘The winner is the missus stand’n over there!!’

Na anderhalf jaar in een revalidatiecentrum gaat mijn vader lopend de deur uit. Beperkt. Hij sleept met zijn linkerbeen.
Ik voel ineens rust. ‘Het beperkt me’, wandelt als een mantra door mijn hoofd. Ik kan misschien niet goed lopen, maar een rups wordt een mooie vlinder. Ik kan goed vliegen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s