Proloog, versie 2024

Jan schrikt op van een houtduif die in de schemering vlak langs de zwarte bestelbus fladdert. De duif landt op een tak in een van de bomen die langs de klinkerweg staan en begint nietsvermoedend zijn vleugel te wassen. Naast de bestelbus licht de punt van een sigaret op. Corné, die tegen een portier leunt, bukt zich en drukt de sigaret uit op een straatsteen. 
Blazend op zijn samengebalde handen loopt Jan naar de achterzijde van de bus. Hij controleert of alle klusmaterialen in de laadruimte goed vastgezet zijn langs de wanden. Meer ruimte kan hij niet maken, dit moet straks voldoende zijn voor alle kratten. 
Waar blijven ze toch? Geërgerd haalt hij zijn telefoon uit zijn broekzak. Hij checkt zijn berichten nog een keer. Zo moeilijk kan het toch niet zijn om op een afgesproken tijdstip hier te zijn? Het lukte hun zelf ook, zelfs na dik negen uur rijden. 
Dan verschijnen in de verte koplampen die snel dichterbij komen. Met samengeknepen ogen kijkt Jan tegen het licht van de koplampen in en controleert hij het buitenlandse kenteken van de vrachtwagen. De wagen komt met piepende remmen tot stilstand. Drie brede kerels – van die gespierde sportschooltypes – stappen uit. Twee van hen lopen direct naar de achterzijde van de vrachtwagen en sjorren het zeil los. De derde loopt naar Jan toe en steekt zijn hand uit. 
‘Hello,’ zegt hij met een zwaar accent in het Engels. ‘Radu.’ 
Bedachtzaam scant Jan de man van top tot teen. ‘Jan,’ zegt hij, ‘de zoon van Gert.’ 
‘You show me that money is here.’ Radu maakt zich groot en wrijft over een litteken dat dwars over zijn kin loopt. 
Nou, denkt Jan, die windt er ook geen doekjes om. Hij tilt de sporttas bij zijn voeten op en opent de rits. 
Radu buigt zich naar voren, werpt een blik in de tas en knikt. ‘You give me! I count.’ Hij trekt de tas uit Jans handen. ‘You go and take cargo.’ 
Intussen sjouwen Radu’s twee maten zonder een woord te zeggen in hoog tempo met grote kunststoffen kratten, die ze op de klinkerweg voor de bus uit hun handen laten vallen.
(…)